Jednak już w połowie tegoż wieku biskupi zaczęli rezydować ponownie we Włocławku.
W 1870 diecezja kujawsko-kaliska dzieliła się na trzynaście dekanatów: częstochowski (19 parafii) kaliski (34 parafie) kolski (19 parafii) koniński (23 parafie) łaski (21 parafii) nowo-radomszczański (30 parafii) piotrkowski (29 parafii) radziejowski (28 parafii) sieradzki (26 parafii) słupecki (22 parafie) turkowski (28 parafii) wieluński (36 parafii) włocławski (22 parafie)
Diecezja kujawsko-kaliska została zniesiona bullą papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas z 28 października 1925. Jej spadkobierczynią została diecezja włocławska.
Biskupi kujawsko-kaliscy biskupi ordynariusze 1818–1822 – Andrzej Wołłowicz 1822–1831 – Józef Szczepan Koźmian 1831–1836 – sediswakancja 1836–1850 – Walenty Maciej Tomaszewski 1850–1851 – sediswakancja 1851 – Mikołaj Błocki (nominat) 1851–1856 – sediswakancja 1856–1867 – Jan Michał Marszewski 1867–1876 – sediswakancja 1876–1883 – Wincenty Teofil Popiel 1883–1902 – Aleksander Kazimierz Bereśniewicz 1902–1925 – Stanisław Zdzitowiecki
biskupi pomocniczy 1838–1844 – Józef Goldtmann 1844–1861 – Tadeusz Łubieński 1884–1887 – Karol Ludwik Pollner 1889–1903 – Henryk Piotr Kossowski 1918–1925 – Władysław Krynicki 1918–1925 – Wojciech Owczarek