W 1951, w związku z utworzeniem diecezji łódzko-poznańskiej, świątynia otrzymała rangę soboru katedralnego.
We wnętrzu budynku zachowało się oryginalne dziewiętnastowieczne wyposażenie z trzyrzędowym ikonostasem.
Historia Okoliczności powstania i budowa Pierwsze rodziny wyznania prawosławnego pojawiły się w Łodzi w latach 50. XIX wieku; byli to wyłącznie Rosjanie. Początkowo ich liczba była nieznaczna, dopiero po powstaniu styczniowym i zaostrzeniu polityki rusyfikacyjnej zaczęła rosnąć. W końcu XIX wieku prawosławni stanowili ok. 1–2% mieszkańców Łodzi (różnica wynika z wliczenia do ogólnej liczby żołnierzy rosyjskich stacjonujących w mieście), tj. około 7 tys. mieszkańców. Niewielka liczebnie społeczność dla celów religijnych korzystała z wynajętego pomieszczenia w prywatnym domu, filii parafii Wszystkich Świętych w Piotrkowie, i nie zabiegała o budowę obiektu wolno stojącego. Osobną cerkiew domową w mieszkaniu emerytowanego wojskowego Andriejewa, położonym przy ulicy Nawrot, posiadali żołnierze 37 Jekaterynburskiego Pułku Piechoty.