Zimuje na otwartych wodach wzdłuż wybrzeży morskich, od południowej części Arktyki na południe po zatokę Maine, Morze Północne, Morze Japońskie i Zatokę Alaska.

Do Polski zalatuje wyjątkowo, stwierdzony tylko raz – w 1964 roku w Gdyni.

Charakterystyka Wygląd W upierzeniu godowym głowa i szyja oraz wierzch ciała czarne, spód biały przechodzący płynnie na podgardle w postaci białego ostrego klina, na skrzydle wąski biały pasek, na głowie biały wąs. Nogi zielonożółte. Dziób czarny, krótki i grubszy od nurzyka zwyczajnego, po bokach widnieje biały pas. W szacie spoczynkowej, a także u osobników młodocianych białe podgardle i policzki. W upierzeniu zimowym czarna czapeczka przedłuża się poza oczy, za którymi nie ma wtedy białej plamy. W locie wydaje się być krępy, ma zadarty do góry dziób. Od nurzyka zwyczajnego różni go bardziej czarny wierzch, brak ciemnych rysunków na bokach ciała.

Wymiary średnie długość ciała 39–43 cmrozpiętość skrzydeł 65–73 cmmasa ciała 810–1080 g Głos Wydaje dźwięki podobne do innych nurzyków. Jest to szorstkie „arr”.

Biotop Otwarte morza w pobliżu brzegu.