W 1890 podjęto decyzje o budowie następnej trasy, która miała połączyć Wschodnią Galicję z królestwem Węgier i prowadzić ze Stanisławowa przez Delatyn i Woronienkę do Sygietu Marmaroskiego na Węgrzech. Na kierownika robót wyznaczono Kosińskiego. Zaprojektowane i wybudowane na tej linii mosty i wiadukty stały się wizytówką osiągnięć tego inżyniera.
W latach 1894–96 na Prucie niedaleko Jaremcza powstała najsłynniejsza budowla Kosińskiego, most kolejowy o największej w ówczesnej Europie rozpiętości łuku (65 m).
Następnie pracował przy budowie lokalnych linii kolejowych we wschodniej Galicji na trasach Tarnopol – Kopyczyńce, oraz Czortków – Iwanie Puste. mały|Edward Trzemeski, Karl Krziwanek, Stanisław Rawicz Kosiński, portret, ok.1877, MHF 416 II 7 W maju 1906 Stanisław Kosiński został zatrudniony w Ministerstwie Kolei Żelaznych w Wiedniu, pracując z początku na stanowisku Naczelnika Budowy Nowych Linii, a później Dyrektora Departamentu Budowy i Konserwacji.
W uznaniu zasług, pod koniec 1908 roku cesarz Franciszek Józef I odznaczył Kosińskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu LeopoldaHof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s. 63, a w 1912 Orderem Korony Żelaznej II KlasyHof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń, 1918, s.