arystotelesowską etykę „złotego środka” i szeroką recepcję stoicyzmu i epikureizmu nie tylko w filozofii rzymskiej, ale też w rzymskiej moralności praktycznej i światopoglądzie (przy czym dla samego Horacego charakterystyczna jest próba praktycznej syntezy wskazań moralnych tych dwóch kierunków filozoficznych).
Wyrażenie „aurea mediocritas” pojawia się w twórczości Horacego prawdopodobnie wyłącznie w Odzie II.10: dawnej dopatrywano się paralelnego użycia słowa „aurea” w Carm. I.5,9. Poza twórczością Horacego wyrażenie „aurea mediocritas” nie występuje ani w greckiej, ani w łacińskiej literaturze: odpowiedniki słowa „środek” Grecy określali raczej przymiotnikami takimi jak czy ; w języku łacińskim pojawiają się wyrażenia typu aurei mores. Aureus nie oznacza w utworze bogactwa, obfitości, ale wspaniałość, doskonałość; poemat kontrastuje je z mającymi pejoratywne znaczenie obsoletus i sordes. Słowo mediocritas oznacza natomiast w języku łacińskim raczej umiarkowanie, niż środek w sensie geometrycznym.