Bębny należą do najstarszych instrumentów muzycznych i były używane już w społecznościach pierwotnych w różnych częściach świata. Ich początki wiążą się z prostymi konstrukcjami wykonywanymi z pni drzew, naczyń lub wydrążonych kawałków drewna, na które napinano skórę zwierzęcą. W kulturach pierwotnych bębny pełniły nie tylko funkcję muzyczną, ale także rytualną i komunikacyjną, np. w obrzędach religijnych i do przekazywania sygnałów na odległość. W starożytnych cywilizacjach, takich jak Egipt czy Mezopotamia, bębny były już bardziej rozwinięte i używane zarówno w muzyce świeckiej, jak i sakralnej. W średniowieczu w Europie bębny zaczęły pełnić ważną rolę w wojsku, gdzie służyły do przekazywania komend i regulowania marszu. W tym okresie rozpowszechniły się m.in. bębny cylindryczne i ramowe, używane przez muzyków wędrownych oraz w muzyce ludowej. W czasach nowożytnych bębny weszły do zespołów wojskowych i orkiestr, gdzie ich rola rytmiczna została bardziej sformalizowana. Rozwój techniki wykonawczej i konstrukcji instrumentów doprowadził do powstania bardziej złożonych form, takich jak werbel z mechanizmem sprężynowym. W XIX i XX wieku bębny stały się integralną częścią orkiestry symfonicznej oraz zespołów rozrywkowych i jazzowych.