Mimo tego osiągnęła znaczny sukces – pośrednio lub bezpośrednio wywarła olbrzymi wpływ na prawo karne wielu państw, w tym Polski (gdzie w swobodnym przekładzie Bartłomieja Groickiego, odbiegającym od surowości oryginału złagodzeniem rozwiązań, weszła do praktyki sądów miast na prawie magdeburskim).
Rozwiązania szczegółowe thumb|200px|right|Illustration Obrona konieczna jest dopuszczalna, gdy zagrożone były tylko życie i zdrowie. Znała stan wyższej konieczności (np. kradzież z nędzy). Nakazywała uzależniać odpowiedzialność chorego od opinii biegłych. Jeżeli nastąpił błąd (niezgodność między rzeczywistością a jej odbiciem) co do faktu, wyłączał winę sprawcy i powodował bezkarność czynu. Pojawia się pierwsze ogólne określenie usiłowania. Opierała się zasadzie prewencji generalnej. Częściowo stosowała racjonalizację sprawiedliwościową. Często podwyższała karę przy drugiej recydywie. Opierała się na zasadzie publicznoprawnej. Istniała nadal instytucja skargi, lecz osobę składającą skargę zamykano w areszcie wraz z oskarżonym aby w przypadku pomówienia pociągnąć do odpowiedzialności osobę skarżącą (dlatego łatwiej było złożyć doniesienie o przestępstwie, a postępowanie było wszczynane z urzędu). Stare rozróżnienie na morderstwo jako skryte i zabójstwo jako jawne uśmiercenie, zastąpiono przyjętym w doktrynie włoskiej