W efekcie oskarżył pełniącego wówczas obowiązki premiera Ehuda Olmerta o wydanie bezpośrednich rozkazów wykorzystania „brutalnej przemocy” przeciwko protestującym.
9 lutego 2006 Izraelska Unia Narodowa utworzyła wspólną listę wyborczą z Narodową Partią Religijną, byłą partią Ejtama. Ten ostatni wszedł z niej do siedemnastego Knesetu.
Na początku listopada 2008 r., po ogłoszeniu, iż nowe wybory parlamentarne odbędą się w lutym 2009 r., podjęto decyzję o połączeniu Narodowej Partii Religijnej oraz mniejszych partii – Moledetu i Tekumy. Te trzy podmioty zakończą samodzielny byt, tworząc nowe ugrupowanie prawicowe. Ejtam zdecydował jednak, że nie wejdzie w skład nowego ugrupowania i przejdzie do Likudu, w którym upatruje jedyną partię polityczną zdolną do uchronienia Izraela od koncesji terytorialnych na rzecz Arabów.
W wyborach w 2009 roku nie dostał się do Knesetu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Izraelscy ministrowie budownictwa Kategoria:Izraelscy ministrowie infrastruktury Kategoria:Izraelscy generałowie Kategoria:Urodzeni w 1952 Kategoria:Politycy Narodowej Partii Religijnej Kategoria:Politycy Unii Narodowej (Izrael) Kategoria:Posłowie do Knesetu XVII kadencji Kategoria:Posłowie do Knesetu XVI kadencji Kategoria:Politycy Achi