Zobowiązywali się także strzec wyroczni przed zbezczeszczeniem i rabunkiemAjschines, Mowa o przeniewierczym poselstwie, 115; Mowa przeciw Ktezyfontowi, 108nn..
Egzekwowanie przestrzegania tych zasad należało do dygnitarzy zwanych pilagorami. Ich liczba nie była ograniczona. W przypadku profanacji świątyni, członkom przysługiwało także prawo nadzoru wojskowego wobec profana.
Rada amfiktionii organizowała igrzyska pytyjskie, dysponowała dobrami świątyni w Delfach i broniła interesów boga, zarządzając rozpoczęcie świętych wojen przeciw sąsiednim ludom, które nastawały na dobra sanktuariumŚwięte wojny: w 580 p.n.e. przeciw miastu Krissa w Fokidzie, w 448 p.n.e., w latach 355–345 p.n.e. oraz w 338 p.n.e.; ta ostatnia zakończyła się klęską pod Cheroneą. Wojna święta w starożytnej Grecji.. Z drugiej strony związek panhelleński, jakim była amfiktionia, starał się niejednokrotnie zażegnać kłótnie między państwami i rozwiązywać spory na drodze pokojowej. Organem rozjemczym, a w razie potrzeby także wydającym uzasadnienia dla interwencji wewnątrz jednej z polis członkowskich, była wyrocznia w Delfach.