Nigdy nie była zwolenniczką nazizmu. Starała się trzymać na uboczu polityki i propagandy. Wśród berlińskich artystów znana była z ekstrawaganckiego stylu bycia, wystawnych i hucznych przyjęć, co budziło złość nazistowskich notabli. Z powodu nasilającej się presji politycznej i zniszczenia jej willi w Berlinie - Dahlem podczas nalotu, opuściła Niemcy w 1943 i wycofała się do swojej posiadłości Lönö w Szwecji. Ówczesne władze były oburzone tym krokiem, a jej filmy i płyty zostały zakazane. Nie była też mile widziana w swojej ojczyźnie i uważano ją za zdrajczynię, szpiega i sabotażystkę.

Po wojnie w 1948 ponownie grała w produkcjach niemieckich, a w 1958 przeżyła kolejny ważny moment w swojej długiej karierze jako „Madame Scandaleuse” w musicalu Petera Kreudera pod tym samym tytułem w wiedeńskim Raimund Theatre. W latach 60. specjalnie dla niej stworzono musicale „Dama z Paryża” i „Wódka dla królowej”.

W 1978 powróciła na scenę w szwedzkiej produkcji musicalu Stephena Sondheima „Uśmiech letniej nocy”. Miesiąc po premierze doznała pierwszego wylewu krwi do mózgu.