W 1917 i 1918 organizował kursy instruktorskie pod Kijowem, na których uczył przede wszystkim pionierki. Ponadto w latach 1915–1916 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1917 wstąpił do wojskowej szkoły artylerii w Kijowie, gdzie założył i przewodniczył organizacji „Junkrów Polaków”. Na początku 1918 razem z innymi członkami tej organizacji zgłosił się do I Polskiego Korpusu w Bobrujsku. Po rozwiązaniu korpusu w maju 1918 rozpoczął przerwane studia na Akademii Rolniczej w Dublanach.
Ponownie przerwał naukę w związku z działaniami wojennymi. W październiku 1918 wstąpił do Polskich Kadr Wojskowych we Lwowie, organizowanych przez dowódcę obrony Lwowa Czesława Mączyńskiego, gdzie pełnił funkcję komendanta tajnych prac wojskowych na powiat lwowski. Uczestniczył w walkach o Lwów i był dwukrotnie ranny – 9 i 13 listopada 1918 (za drugim razem został bardzo ciężko ranny w pierś, gdzie utkwiła mu kula). Uznany w 1919 za niezdolnego do służby liniowej, został przydzielony do prac kulturalno-oświatowych w Sztabie Generalnym. Umożliwiło mu to studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Niezależnie od studiów i służby wojskowej nadal działał w harcerstwie. W lipcu 1919 organizował I Harcerski Związkowy Kurs Instruktorski w Zwierzyńcu Zamojskim, gdzie prowadził zajęcia z pionierki obozowej.