Na emeryturę przeszedł w 1970, zmarł rok później.
Rozwinął szeroko zakrojone prace doświadczalne nad uprawą gatunków drzew i krzewów szybko rosnących. W 1952 w Nadleśnictwie Zielonka k. Poznania założył kolekcje dendrologiczne: salicarium – z 270 odmianami wierzb i popularium z 70 odmianami topoli. Jego drugą dziedziną badań były prace teoretyczne z zakresu typologii leśnej, a które przedstawione zostały w dwóch podstawowych publikacjach: Podział Polski na krainy i dzielnice przyrodniczo–leśne (1952) i udział w opracowaniu Typów siedliskowych lasów w Polsce (1964 wspólnie z T. Tramplerem). Ogłosił ponad 50 rozpraw i publikacji dotyczących teoretycznych i praktycznych problemów hodowli lasu. Stworzył podstawy rejonizacji przyrodniczo-leśnej w Polsce. Położył duże zasługi w działalności dydaktyczno-wychowawczej i popularyzatorskiej leśnictwa, a w szczególności w zakresie ochrony przyrody.
Przypisy
Bibliografia