Podział Hercynidów europejskich mały|Masywy hercyńskie Europy w obrębie stref Kossmata Waryscydy europejskie składają się obecnie z licznych rozdzielonych masywów, które na podstawie podobieństw w wykształceniu utworów skalnych, grupuje się w następujące główne strefy (od północy ku południowi, a w sensie analizy budowy pasma fałdowego od eksternidów do internidów): strefę reńsko-hercyńską (łac. Rheno-Hercynicum), do której należą m.in. Reńskie Góry Łupkowe i większość Harzu; strefa ta przedłuża się do południowo-zachodniej Anglii (Kornwalia, Devon), gdzie ofiolity przylądka Lizard wskazują położenie szwu oceanicznego; na Półwyspie Iberyjskim jej odpowiednikiem jest strefa południowo-portugalska; strefę sasko-turyngijską (łac. Saxo-Thuringicum), do której należy m.in. północna część Wogezów, Góry Kruszcowe i zachodnia część Sudetów; podrzędną jednostką w jej obrębie (w północnej części strefy) jest środkowoniemieckie wyniesienie krystaliczne (niem. Mitteldeutsche Kristallinzone) z masywem Odenwaldu; na Półwyspie Iberyjskim jej przedłużeniem jest strefa Ossa Morena; mały|Wogezystrefę moldanubską (łac. Moldanubicum; pierwszy człon od niemieckiej nazwy Wełtawy, Moldau), do której należy m.in.