Do XVIII wieku utrzymywało swoje drugie po Londynie miejsce co do wielkości i znaczenia w Anglii.
Po okresie rewolucji przemysłowej i powstaniu nowych miast na północy ranga miasta zmalała.
Wczesny podbój normański Możliwe jest, że trzy osobne wczesno anglosaskie osady, jedna na północy rzeki oraz dwa po obu stronach na południu, połączyły się w miarę jak rosły; lub że jedna anglosaska osada, na północ od rzeki, pojawiła się około połowy siódmego wieku, po porzuceniu poprzednich trzech. To antyczne miasto było kwitnącym centrum dla wymian i handlu we wschodniej Anglii w 1004 roku zanim zostało najechane i spalone przez Swena Widłobrodego, duńskiego króla wikingów. Mercianskie monety i odłamki ceramiki z Nadrenii datujące około z ósmego wieku sugerują że długodystansowy handel dział się na długo przed tym. Pomiędzy 924r. i 939r., Norwich stało się pełnoprawnym miastem, z własną mennicą. Słowo Norvic pojawia się na monetach w całej Europie wybijanych w tym okresie, za panowania króla Athelstana. Wikingowie byli silnym czynnikiem kulturowym w Norwich przez 40 do 50 lat pod koniec dziewiątego wieku, tworząc anglo-skandynawski dystrykt w pobliżu północnego końca współczesnego King Street. W czasie inwazji Normanów to miasto było jednym z największych w całej Anglii.