Odbiór Rio Bravo, który miał premierę w kwietniu 1959 roku, okazał się natychmiastowym hitem – zarobił 5,7 miliona dolarów na rynku krajowym i około 12 milionów dolarów na całym świecie. Angie Dickinson po latach dobrze wspominała udział w Rio Bravo i uważała, że był to jej osobisty przełom w karierze: „Największym szczęściem, jakie mnie spotkało, było zagranie w Rio Bravo – i to z Duke’em”.
Rio Bravo był przedmiotem fascynacji zarówno prawicowych, jak i lewicowych krytyków (m.in. oraz Jean-Luca Godarda). Zdaniem eseisty Briana Eggerta wynikało z to z pewnego paradoksu: Rio Bravo przedstawia swego prawicowego bohatera w negatywnym świetle, obok jego bardziej sympatycznych, lewicowych przyjaciół. Chance to mężczyzna, który, zgodnie z zamysłem Hawksa i jego zamiarem stworzenia filmu jako reakcji na W samo południe, nie potrzebuje żadnej pomocy. A jednak Chance ma aż pięć postaci, które udzielają mu wsparcia: Stumpy’ego, Dude’a, Colorado, Feathers, a później Carlosa, który przybywa na ostateczną strzelaninę z nabojami do karabinu. […] Chance w rzeczywistości potrzebuje więcej pomocy niż marshal Will Kane Coopera, który nawoływał do liczebnej siły, a niekoniecznie do wsparcia emocjonalnego.