Ponadto po ośmioletniej przerwie do rywalizacji olimpijskiej powrócili skoczkowie ze Szwecji.
Były to ostatnie igrzyska olimpijskie, w czasie których dominował styl klasyczny w skokach narciarskich.
Przed igrzyskami Budowa skoczni narciarskich thumb|Panorama Canada Olympic Park – po lewej widoczny kompleks skoczni narciarskich Calgary otrzymało prawo organizacji XV Zimowych Igrzysk Olimpijskich we wrześniu 1981. W przedstawionym pierwotnie Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu projekcie zakładano, że zawody w skokach narciarskich (a także w biegach narciarskich, bobslejach i saneczkarstwie) zostaną przeprowadzone w leżącym o około 50 km na zachód od miasta ośrodku turystycznym u podnóża Canadian Rockies. W lipcu 1983 zdecydowano jednak o lokalizacji zawodów w skokach, bobslejach i saneczkarstwie w rejonie ośrodka narciarskiego Paskapoo na obrzeżach Calgary, na co wpływ miały protesty mieszkańców Bragg Creek, znaczący spadek cen ziemi w Paskapoo oraz chęć zorganizowania zawodów we wspomnianych dyscyplinach możliwie najbliżej miasta gospodarza. Na obszarze wydzierżawionym przez rząd federalny w Paskapoo zaprojektowano Canada Olympic Park, którego częścią był kompleks skoczni narciarskich. Jego budowę rozpoczęto jesienią 1984, a zakończono w listopadzie 1986. Całość inwestycji kosztowała 72,2 mln dolarów kanadyjskich.