Dużym problemem były znaczna szerokość kadłuba śmigłowca, co w przypadku ataku z lotu koszącego doprowadzało do dużych strat bojowych i to de facto w warunkach konfliktu asymetrycznego, gdzie Wietnam Północny nie dysponował rozbudowanym lotnictwem czy obroną przeciwlotniczą i polegał głównie na karabinach maszynowych i działkach. W owym czasie wśród amerykańskich strategów powstała idea śmigłowca szturmowego. Miała to być maszyna o wąskim kadłubie, co udało się uczynić poprzez umieszczenie dwuosobowej załogi w układzie tandem – z przodu znajdował się strzelec operujący wieżyczką, na której zamontowany był KM lub granatnik. Za nim był pilot operujący maszyną oraz niekierowanymi pociskami rakietowymi znajdującymi się na wysięgnikach w formie krótkich skrzydeł umieszczonych na bokach kadłuba. W 1962 roku wojsko powierzyło kontrakt firmie Bell na opracowanie demonstratora technologii śmigłowca szturmowego.
Sioux Scout