W 1965 i 1966 wygrał Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny.
W 1966 roku przed narciarskimi mistrzostwami świata w Oslo złamał rękę, ale wystartował z ręką w gipsie. Na normalnej skoczni Holmenkollen zajął 7. miejsce, po skokach na 75,5 m i 72 m. Po mistrzostwach wygrał Turniej Norweski oraz konkurs skoków na Igrzyskach Narciarskich Miyasama w Sapporo, gdzie nagrodę wręczył mu cesarz Hirohito. Sezon ten skoczek uznał za najlepszy w karierze, dostał wówczas mieszkanie w Warszawie w nagrodę za dobre wyniki od ówczesnego Ministra Budownictwa.
W 15. Turnieju Czterech Skoczni zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej.
W sezonie 1967/1968 wygrał konkurs w Szczyrku i zajął trzecie miejsce w Szczyrbskim Jeziorze. Zachorował na zapalenie rogówki, co zaskutkowało słabym występem na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968 w Grenoble. Sklasyfikowano go na 32. miejscu na średniej skoczni, po skokach na 73,5 m i 68,5 m, a na dużej uplasował się pozycję wyżej, skacząc 88,5 m i 88 m.
W 17. Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na 22. miejscu. Rok później był 37.
W 1971 zdobył brązowy medal mistrzostw Polski na średniej skoczni. Jego ostatni start na arenie międzynarodowej nastąpił 6 stycznia 1972 w Bischofshofen, zajął wówczas 65. miejsce.