Przerywa w pewnym momencie, gdyż nie wymyślił jeszcze końca. Każe sprawdzić, czy Nell umarła. Clov zagląda do kubła i stwierdza, że chyba tak. Następnie zagląda do Nagga, ten płacze.
Nastaje pora na środek uśmierzający dla Hamma. Okazuje się jednak, że się skończył. Clov na polecenie Hamma wygląda za okno. Nagle zauważa jakiegoś człowieka. Wydaje mu się, że to chłopiec. Siedzi na ziemi i patrzy się na swój pępek lub w jego okolice. Clov chce zobaczyć, czy chłopiec nie żyje. Hamm zatrzymuje go mówiąc: Nie warto. (...) Jeśli istnieje, tam – umrze, albo przyjdzie tu. A jeśli nie istnieje, nie warto.
Clov chce odejść. Po raz pierwszy i jedyny w całej sztuce pada tytułowe słowo Stara, dawno przegrana końcówka (...). Hamm wypowiada monolog. Kończy swą opowieść. Kładzie starą chustę na twarz. Ramiona opuszcza na poręcze fotela i nieruchomieje. Linki zewnętrzne
Kategoria:Irlandzkie utwory dramatyczne Kategoria:Dramaty Samuela Becketta Kategoria:Utwory literackie z 1957