W czasie rewolucji 1905 wspierał postulaty powołania samorządu miejskiego w Królestwie Polskim. W 1906 natomiast w rodzinnych zakładach przy ul. Ogrodowej doszło do buntu robotników. Ignacy Poznański nie zamierzał pertraktować ze zbuntowanymi pracownikami i 22 listopada dokonał lokautu, po czym wyjechał z rodziną do Berlina. W czasie rozmów z przedstawicielami robotników nie osiągnięto porozumienia, ale władze carskie z czasem zaostrzyły przepisy dot. zatrudnienia. Przerwa w produkcji trwała do wiosny 1907.
Działalność filantropijna Był współtwórcą Łódzkiego Towarzystwa Muzycznego, prezesem Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności oraz Towarzystwa „Linat ha-Cedek”. Był członkiem zarządu Towarzystwa „Talmud Tora”, a także kuratorem Szpitala im. I. i L. Poznańskich (dzisiaj Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 3 im. dr Seweryna Sterlinga).
W latach 80. XIX w.