W roku 1970 przeszedł na emeryturę.
Stanisław Wocjan był autorem książek z dziedziny rysunku technicznego i geometrii wykreślnej, w tym podręczników akademickich oraz podręczników dla szkół zawodowych. Opracował monografię o swoim mistrzu i nauczycielu malarstwa Wspomnienia o Marianie Wawrzenieckim 1863–1943, zaś w roku 1962 wydał książkę Marian Wawrzeniecki (1863–1943), malarz i wolnomyśliciel.
Od 10 czerwca 1925 był mężem Stanisławy Izabelli z d. Hołoga (1902–1989), z którą miał syna Juliusza, profesora neurochirurgii. Mieszkał w Świdrze przy ul. Otwockiej 16. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 265-4-5,6).
Malarstwo i działalność artystyczna Rozpoczął naukę malarstwa na niedzielnych kursach w Szkole Zdobnictwa i Malarstwa w Warszawie, gdzie kształcił się w latach 1921–1922. Od roku 1922 do 1923 kontynuował naukę w Szkole Sztuk Pięknych im. Wojciecha Gersona. W roku 1925 rozpoczął kształcenie pod kierunkiem Mariana Wawrzenieckiego, ucznia Jana Matejki. Nauka, trwająca do roku 1936, przerodziła się później we współpracę i przyjaźń artystów, zainteresowała Wocjana kulturą i religią Słowian, do której często nawiązywał w późniejszej twórczości. W latach 1934–1946 studiował na Politechnice Warszawskiej.