Następnie odbył wyjazdy naukowe do Innsbrucka i Louvain. W 1930 otrzymał doktorat na podstawie dysertacji Przedawnienie w prawie karnym kanonicznym.
Pracował jako wikariusz w parafiach Konopiska, Pajęczno i św. Barbary w Częstochowie. Jednocześnie nauczał religii w miejscowych szkołach powszechnych i prowadził organizacje młodzieżowe. Był także sekretarzem generalnym katolickich stowarzyszeń młodzieżowych i duszpasterzem akademickim, a także obrońcą węzła małżeńskiego i sprawiedliwości.
W latach 1932–1936 prowadził wykłady z prawa wschodniego na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1936–1944 sprawował urząd rektora Częstochowskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. W czasie okupacji niemieckiej utrzymał działalność seminarium pomimo trzech nakazów eksmisyjnych.
5 sierpnia 1944 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji częstochowskiej i biskupem tytularnym Centurii. Była to jedyna nominacja Polaka na biskupa w czasie II wojny światowej. Sakrę biskupią otrzymał 28 października 1944 w bazylice jasnogórskiej w Częstochowie. Konsekrował go Teodor Kubina, biskup diecezjalny częstochowski, w asyście biskupów katowickich: diecezjalnego – Stanisława Adamskiego i pomocniczego – Juliusza Bieńka.