W 1957 zamieszkał na probostwie parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chorzowie-Batorym (dzielnica Chorzowa).

Od 1957 sędzia, następnie oficjał Sądu Biskupiego w Katowicach, od 1989 pełnił funkcję wikariusza sądowego Sądu Diecezjalnego, od 1992 Metropolitalnego w Katowicach.

Od 1968 związany był z Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie. Tam uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego. W 1974 Rada Państwa PRL nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1982 profesora zwyczajnego nauk prawnych. Kierował Katedrą Kościelnego Prawa Publicznego i Międzynarodowego ATK, a od 1982 Katedrą Teorii Prawa Kościelnego na Wydziale Prawa Kanonicznego, gdzie w latach 1975–1978 był dziekanem. Od 1978 do 1981 Prorektor, a w latach 1981–1987 Rektor ATK.

Od 1991 był profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach w Katedrze Prawa Cywilnego na Wydziale Prawa i Administracji. Był członkiem: Kolegium Redakcyjnego Śląskich Studiów Historyczno-Teologicznych, Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, Kościelnej Komisji Konkordatowej. Był też ekspertem sejmowej Komisji Konstytucyjnej i Komisji ds. Ratyfikacji Konkordatu, konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa oraz Rady Prawnej Konferencji Episkopatu Polski.