Zderzenie nastąpi więc, jeżeli w momencie wystrzelenia środek kuli-pocisku będzie znajdował się wewnątrz koła o promieniu Przekrój czynny jest równy polu powierzchni tego koła i wynosi
Przekrój czynny a prawdopodobieństwo zderzenia Mając dany przekrój czynny możemy wyliczyć prawdopodobieństwo rozproszenia. Dla pojedynczej cząstki padającej na tarczę wynosi ono
gdzie: – liczba centrów rozpraszających w tarczy, – powierzchnia tarczy, – gęstość centrów rozpraszania (liczba centrów na jednostkę objętości), – grubość tarczy.
Wzór ten jest poprawny tylko przy założeniu „cienkiej” tarczy, tzn. takiej, w której możemy zaniedbać wzajemne przesłanianie się centrów rozpraszania.
Przekrój czynny na określony proces W sytuacjach, gdy efekty zderzenia mogą być różne (na przykład w zderzeniu cząstek elementarnych mogą, ale nie muszą powstać nowe cząstki) możemy używać pojęcia przekroju czynnego na określony proces. Definiuje się ono tak samo, jak całkowity przekrój czynny, z tą różnicą, że uwzględniamy wyłącznie zderzenia, w wyniku których zaszedł ten właśnie proces. Przykłady kilku często używanych przekrojów czynnych: elastyczny przekrój czynny – przekrój czynny na zderzenie sprężyste (elastyczne), nieelastyczny przekrój czynny – przekrój czynny na zderzenie niesprężyste.