Geneza oddziału Geneza Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego wiąże się ze 110 rezerwowym pułkiem ułanów, w którym mjr Henryk Dobrzański pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku. Pułk działał początkowo w składzie Brygady Rezerwowej Kawalerii „Wołkowysk”. Jednakże 20 września 1939 r. w rejonie Grodna ppłk Jerzy Dąbrowski postanowił odłączyć się od reszty brygady. W nocy z 20 na 21 września pułk przeprawił się na zachodni brzeg Niemna i skierował się do Puszczy Augustowskiej. Tam została podjęta decyzja o wyruszeniu na pomoc oblężonej Warszawie. Po dwóch potyczkach z oddziałami sowieckimi w dniach 23 i 24 września, które doprowadziły do dużych strat, resztki pułku dotarły w rejon Grajewa, a następnie znalazły się w okolicy Janowa koło Kolna. Tutaj 28 września 1939 r. ppłk J. Dąbrowski zarządził odprawę na której wydał rozkazał rozwiązać oddział. Pułk został podzielony na cztery grupy. Część oficerów i żołnierzy na czele z mjr. Dobrzańskim postanowiła walczyć dalej i skierować marsz na Warszawę. Ppłk Dąbrowski powziął decyzję marszu na Wilno. Grupa rtm. Bilińskiego poszła na południe. Pozostali zdjęli mundury, zakopali broń, oddali konie gospodarzom, założyli cywilne ubrania i rozeszli się do domów. W rezultacie grupa mjr. Dobrzańskiego (ok.