W 1873 został urzędnikiem kolejowym. Związany z C.K. Uprzywilejowanym Towarzystwem Kolei Południowej (K.k. privilegierte Südbahn-Gesellschaft) przeniósł się wkrótce (dokładna data nieznana) do Triestu, gdzie wspinał się po kolejnych szczeblach kariery aż do pozycji nadoficjała. Ożenił się z Włoszką Federicą Giovi (lub Garsari, w źródłach pojawiają się dwa warianty nazwiska), z którą miał syna Casimira osiadłego później w Mariborze.
Biesik przeszedł na emeryturę w 1911 i do końca życia pozostał na stałe w Trieście, odwiedzając co jakiś czas rodzinne Wilamowice, po raz ostatni w 1923. W tym czasie zajął się twórczością literacką w ojczystym języku wilamowskim. Najstarszy znany wiersz, Dy nójy póterbąwa kultur (Nowa kultura maślarek), pochodzi z 1913. Najobszerniejsze dzieło, liczący 2104 wersów poemat Óf jer wełtW zapisie zgodnie ze współczesną ortografią wilamowską: Uf jer wełt. (Na tamtym świecie) inspirowany Boską komedią Dantego, został ukończony w 1921. Na potrzeby swoich tekstów wytworzył własny system ortograficzny wykorzystujący przede wszystkim znaki polskiego alfabetu. Używał pseudonimu Fliöra-Fliöra zaczerpniętego od wilamowskiego brzmienia imienia Florian. Pisywał również artykuły do triesteńskiej prasy lokalnej.