Wojenny uchodźca i misjonarz w Afryce Po wybuchu II wojny światowej o. Drobny, przynaglany przez żołnierzy, znajdował się bowiem na liście proskrypcyjnej wrogów III Rzeszy tzw. Sonderfandungsbuch Polen, udał się w długą tułaczkę przez Żory, Pszczynę do Lwowa. Stamtąd przedostał się do Rumunii, gdzie zatrzymał się z uchodźcami polskimi w 300-tysięcznym mieście Krajowa. Tam zorganizował polskie szkolnictwo i opiekę duszpasterską dla 1200 internowanych żołnierzy i 400 cywilów. Dalsza tułaczka prowadziła przez Cypr, Turcję i Ziemię Świętą do Rodezji. Początkowo przebywał tam w misji kapucynów irlandzkich w Livingstone, następnie został proboszczem polskich uchodźców w Gotooma i nauczycielem w polskiej szkole. Planował wrócić do ojczyzny, jednakże wypadek samochodowy w dniu 21 lipca 1948, i w następstwie śmierć 29 lipca, bezpowrotnie związały o. Drobnego z Czarnym Lądem.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (15 września 1937) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Emila Drobnego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Rybnikiem Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy prezbiterzy werbiści Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1948