W czasie I wojny światowej udzielał się w pracy charytatywnej, jako członek Komitetu Niesienia Pomocy Królestwu Polskiemu. Wiosną 1919 opuścił Dziergowice i uszedł do Strumienia na Śląsku Cieszyńskim, gdzie uczestniczył w sierpniu 1919 w naradzie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, poświęconej ustaleniu wybuchu powstania. W tymże roku otrzymał mandat poselski do Sejmu RP. Po powrocie do Dziergowic działał w Towarzystwie Oświaty na Śląsku im. św. Jacka. W czasie plebiscytu i III powstania śląskiego udostępnił swoje probostwo na narady działaczy polskich. W czerwcu 1921 opuścił swoją parafię w Dziergowicach i w 1922 został proboszczem parafii w Michałkowicach. W 1924 mianowano go dziekanem powiatu piekarskiego, później kanonikiem i prałatem.