Tym większe było zaskoczenie, kiedy Gravel pokonał go, zdobył nominację i wszedł w skład izby wyższej Kongresu.
W czasie swej pierwszej sześcioletniej (1969–1975) kadencji napisał książkę zatytułowaną Citizen Power (czyli „Władza obywateli”), w której dawał wyraz swoim poglądom bliskim socjaldemokracji.
W roku 1971 wystąpił z jednoosobową obstrukcją parlamentarną (ang. Filibustering) przeciwko ustawie na nowo wprowadzającej pobór wojskowy, w czym pomogło mu zarzucenie komisji ponad 4 tysiącami stron dokumentów Pentagonu (tzw. Pentagon Papers).
Podczas wyborów prezydenckich w roku 1972 próbował uzyskać nominację swej partii jako kandydat na wiceprezydenta u boku George’a McGoverna i w głosowaniu na konwencji zajął trzecie miejsce, zdobywając 226 głosów delegatów, co uplasowało go za senatorem Thomasem Eagletonem z Missouri, który nominację uzyskał, oraz Frances „Sissy” Farenthold, która zdobyła poparcie 407 delegatów.
Podczas prawyborów w roku 1980 został nieoczekiwanie pokonany przez wnuka Ernesta, Clarka Grueninga, który przegrał z republikaninem Frankiem Murkowskim.
Dalsze życie Po przejściu na przymusową emeryturę przeniósł się do położonego blisko Waszyngtonu Arlington w Wirginii.