Spięcia pomiędzy Liwnat a Netanjahu doprowadziły do jej rezygnacji z teki ministerialnej w 1997 oraz próby zajęcia jego miejsca w łonie partii. Byli wówczas postrzegani jako najwięksi rywale wewnątrz partii, a Liwnat jako potencjalna następczyni Netanjahu na pozycji lidera Likudu.
Liwnat dostała się do 15. i 16. Knesetu w wyborach w 1999 oraz 2003 roku.
Po rezygnacji Netanjahu z członkostwa w Likudzie po jego przegranej w wyborach na premiera w 1999, Liwnat poparła Ariela Szarona ubiegającego się o stanowisko przewodniczącego partii. Po zwycięstwie Szarona nad Ehudem Barakiem w wyborach na premiera w 2001, Liwnat została ministrem edukacji w obydwu gabinetach, jakie utworzył.
W odróżnieniu od wielu, Liwnat nie wstąpiła do nowej partii Szarona, Kadimy i pozostała w Likudzie, opuszczając rząd. W wyborach 2006 po raz szósty zdobywa mandat poselski jako jedna dwunastu posłów osłabionego Likudu.
Po wyborach w 2009 roku, w wyniku których lider Likudu Binjamin Netanjahu utworzył koalicję rządową, Liwnat weszła 31 marca 2009 w skład gabinetu jako minister kultury i sportu.
W 2011 roku zbojkotowała polski pawilon na 54. Międzynarodowym Biennale Sztuki w Wenecji, ponieważ jedną z kompozycji był projekt izraelskiej artystki Ja’el Bartany, zawierający m.in.