Służba Czołgi Challenger były dostarczane Armii Brytyjskiej od wiosny 1983 roku. Pierwszym pododdziałem w nie wyposażony był Królewski Pułk Huzarów (The Royal Hussars), a następnie Królewski Pułk Pancerny, oba z Fallingbostel. Już jesienią tego roku trafiły do Brytyjskiej Armii Renu stacjonującej w Niemczech Zachodnich Pierwsze oceny Challengera były bardzo krytyczne. Uznano, że ma on zbyt duże wymiary i masę, a manewrowość jest zbyt niska. Krytyka stała się szczególnie ostra po zawodach czołgowych Canadian Army Trophy w 1987 roku, w czasie których Challengery okazały się gorsze od czołgów M1 Abrams i Leopardów 2. Za podstawowe przyczyny porażki uznano w Wielkiej Brytanii braki organizacyjne i w wyszkoleniu załóg, ale jasne było, że także pod względem konstrukcyjnym Challenger ustępuje konkurentom.
W tym czasie w Vickers Defence Systems były prowadzone prace nad czołgiem Challenger 2 będącym rozwinięciem Challengera 1, ale coraz więcej było głosów że następca Chieftaina powinien być wyłoniony w międzynarodowym konkursie. Wśród proponowanych konstrukcji znajdował się Abrams i Leclerc. Opracowano także prototypowy czołg Vickers Mk.7 oparty na podwoziu czołgu Leopard-2.