Literatura ormiańska powstała de facto po 406 r., gdy ormiański mnich Mesrop Masztoc opracował odrębny alfabet, zwany dziś alfabetem ormiańskim, bazujący na greckiej minuskule.
Historia Już w neolicie pojawiło się na terenach Armenii pismo obrazkowe. Do dziś można spotkać ryte w skale w Górach Gegamskich piktogramy w kształcie ludzi i zwierząt. Od czasów Aleksandra Wielkiego zaczęły przenikać na tereny Armenii wpływy literatury i kultury greckiej. Armenia pod panowaniem dynastii Seleucydów zaczęła się szybko rozwijać. Zwłaszcza warstwa możnowładców – nachararów, w szybkim czasie zaczęła się kształcić.
thumb|200px|right|Pierwsza strona Ewangelii według Marka (Sargis Pitsak) Prawdziwa ormiańska literatura, żyjąca dotąd w przekazie ustnym, zaczęła powstawać dopiero po opracowaniu pisma w początkach V w. Niedługo po wynalezieniu alfabetu mnisi ormiańscy rozpoczęli ogromną pracę translatorską i przetłumaczyli z języka greckiego niemal całe Pismo Święte, wiele pism Ojców Kościoła, liturgię kazania i hagiografie. Powstały wówczas także ormiańskie odpisy dzieł starożytnych greckich filozofów i poetów. W dużej mierze dzięki nim ocalały do dziś niektóre księgi, niezachowane nigdzie indziej, choćby spora część dzieł Arystotelesa.