Rozwinął szeroką działalność propagandową i polityczną, należał do grupy „entuzjastów”, był członkiem tajnych związków w Kongresówce.

W 1845 r. został aresztowany, był więziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, a następnie zesłany na 3 lata do Wiatki. W 1850 r. powrócił do Rudy, gdzie w 1851 r. oczynszował włościan. W tym samym roku z powodu gruźlicy wyjechał do Szwajcarii, gdzie ożenił się z Luizą Wittwer. W 1853 r. uzyskał obywatelstwo szwajcarskie. W latach 1860–1861 wydawał w Genewie i w Berlinie czasopismo „Prawda”. Zmarł 14 stycznia 1866 r. w Algierze.

Poglądy polityczne Po początkowej sympatii dla obozu Adama Czartoryskiego ostatecznie związał się z nurtem rewolucyjnym. Uważał wyzwolenie chłopów za główny cel rewolucji społecznej i jedyny środek uzyskania niepodległości. Dążył do wybuchu „wojny ludowej”, tj. jednoczesnego zrywu wszystkich warstw społecznych przeciw zaborcy. Zajmował go przede wszystkim sposób uświadomienia mas chłopskich. W odróżnieniu od innych rewolucjonistów nad konspirację przedkładał długotrwałą, zmasowaną akcję propagandową, która za pośrednictwem inteligencji i szlachty miałaby dotrzeć do każdej wsi. W przeciwieństwie do wielu ówczesnych działaczy rewolucyjno-demokratycznych, Kamieński interesował się także tzw.