Geneza Dobszyńska Jaskinia Lodowa jest jaskinią typu stratodynamicznego. Wytworzona została w jasnych, pochodzących ze środkowego triasu wapieniach steinalmskich i wettersteinskich płaszczowiny strateńskiej, na skutek działania dawnego, podziemnego toku rzeki Hnilec. W jaskini przeważają wapienie steinalmskie, wapienie wettersteinskie budują jedynie Korytarz Ruffínyi’ego i wschodnie części komory o nazwie Zrútený dóm. Jaskinia rozwinęła się w trzech poziomach wzdłuż pęknięć tektonicznych i międzywarstwowych nieciągłości skał, osiągając 112 metrów deniwelacji w pionie. Występowanie w jaskini osadów rzecznych (żwiry, piasek) dostarczonych do podziemi z obszarów niekrasowych dowodzi genezy jaskini, wytworzonej allochtonicznym przepływem podziemnym paleo-Hnilca.
Główną część jaskini stanowi potężna sala o objętości ok. 140 tys. m³, opadająca od wejścia pod kątem ok. 40° do głębokości –70 m, która powstała przez zapadnięcie się górnego poziomu rozwojowego systemu jaskiniowego. W przeważającej części sala ta wypełniona jest lodem, sięgającym miejscami stropu jaskini, dzięki czemu została ona rozdzielona na kilka części: Wielką i Małą Salę (Velká a Malá sieň), Korytarz Ruffinyi’ego (Ruffiniho koridor) i Przyziemie (Prízemie). Wielka Sala na rzucie elipsy ma długość 72 m, szerokość 42 m i wysokość 7–10 m.