W 1984, w wieku trzydziestu jeden lat, przeniósł się do Steauy Bukareszt. Trafił na jeden z najlepszych okresów w historii tego klubu; drużyna prowadzona wówczas przez Emerica Jeneia zdobyła w tym czasie trzy tytuły mistrza kraju, dwa Puchary Rumunii, a także - w sezonie 1985-86 – jako pierwsza z Rumunii wygrała Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych. Bölöni, razem z Lucianem Bălanem, Anghelem Iordănescu, Mihaiem Majearu i Gavrilem Balintem, tworzył drugą linię zespołu. Po zdobyciu z nim Superpucharu Europy w 1987 roku (1:0 z Dynamem Kijów) zdecydował się na pierwszy w karierze transfer zagraniczny.
Miał wtedy trzydzieści cztery lata. Grał jeszcze przez pięć. Występował w tym czasie w drugoligowych klubach z Francji i Belgii.
Kariera reprezentacyjna W reprezentacji Rumunii zadebiutował 4 czerwca 1975 roku w meczu eliminacji do Igrzysk Olimpijskich 1976 z Danią (4:0)RomanianSoccer: mecze reprezentacji Rumunii w 1975 (Dostęp 10 czerwca 2011). Występował w niej bez przerwy przez trzynaście lat, dzięki czemu łączna liczba meczów, jakie rozegrał w kadrze - 102 - długo była rekordem kraju. Dopiero w latach 90. więcej gier zaliczyli Dorinel Munteanu, Gheorghe Hagi i Gheorghe Popescu. Swój setny mecz Bölöni rozegrał zresztą przeciwko Polsce, 2 września 1987, zdobywając honorową bramkę dla swojego zespołuRH.