Chodzi tu o histerię z tussis nervosa i afonią, które można sprowadzić do charakteru cmokaczki, a w walczących ze sobą jej procesach myślowych główną rolę odgrywa opozycja pomiędzy jej skłonnością do mężczyzny i skłonnością do kobiety”.
Terapia Idy Bauer miała miejsce w roku 1900. Dora to pseudonim nadany pacjentce przez Freuda po pokojówce, która w tym czasie pracowała w jego domu. Pacjentka w wieku osiemnastu lat przybyła do doktora za namową jej ojca, żydowskiego przedsiębiorcy. Dora zachowywała się „osobliwie” i miała za sobą próbę samobójczą. Dla Freuda przypadek nie wyglądał na nic specjalnego, pacjentka wykazywała zwykłe objawy histerii.
Później sprawę opisywało wielu innych m.in.: Blum, Gallop, Gearhart, Jacobus, Lacan, Masson, Ramas, Rose, Decker.
Opis przypadku Historia choroby Idy Bauer, mimo początkowej diagnozy, okazała się dużym krokiem w formowaniu ogólnych założeń psychoanalizy.