W istocie firma nigdy nie straciła statku pasażerskiego w wyniku katastrofy (jedynie w wyniku działań wroga w czasie wojny).
Do linii Cunarda należał m.in. pierwszy żelazny transatlantyk Persia, a także ostatni bocznokołowiec, który był zdobywcą Błękitnej Wstęgi Atlantyku Scotia.
Flota Cunard Line w drugiej połowie XIX w. nie należała ani do największych, ani do najszybszych, ale słynęła z niezawodności oraz bezpieczeństwa. Po znacznym pomnożeniu swojego majątku firma przejęła Kanadyjską Północną Linię Okrętową (Canadian Northern Steamship Limited).
7 czerwca 1907 roku zwodowano RMS Lusitania – największy i najbardziej luksusowy statek swoich czasów. Jednakże 7 maja 1915 roku została ona zatopiona przez niemieckiego U-Boota podczas swojego 202. rejsu przez Atlantyk. RMS Lusitania i jej bliźniaczka RMS Mauretania były pierwszymi wielkimi transatlantykami napędzanymi turbinami parowymi, co dawało prędkość znacznie większą od klasycznej maszyny tłokowej. Z tego też powodu oba statki biły rekordy prędkości, a RMS Mauretania po zatopieniu bliźniaczego statku utrzymała go przez wiele lat.