Gdy Finlandia była zależna od Rosji, dochodziło wielokrotnie do rozwiązywania izby (w latach 1907–1917 osiem razy).
Finlandia uzyskała niepodległość w 1917 roku. Z powodu różnych, dość odległych od siebie koncepcji ustrojowych państwa, doszło nawet do wybuchu wojny domowej w 1918 roku. Dopiero w 1919 roku zakończono prace, których celem było opracowanie projektu nowej regulacji konstytucyjnej. Do tego czasu wciąż obowiązywał Akt o formie Rządu z 1772 roku, narzucony jeszcze przez króla szwedzkiego Gustawa III.
Komisji Konstytucyjnej przewodniczył prof. Kaarlo Juho Ståhlberg. Ustaliła ona projekt konstytucji w maju 1919 roku, 21 czerwca zatwierdził go fiński parlament, a 17 lipca regent Gustaf Mannerheim złożył na projekcie swój podpis. Konstytucja nosiła oficjalnie nazwę Akt o formie rządu z 17 lipca 1919 roku. Z biegiem czasu parlament uchwalał także inne ustawy, regulujące podstawowe materie konstytucyjnego ustroju państwa, które włączane są do kanonu fińskich praw podstawowych. Były to: Akt o parlamencie z 13 stycznia 1928 r., Akt o prawie parlamentu do badania zgodności czynności urzędowych członków Rady Państwa, Kanclerza Sprawiedliwości i Parlamentarnego Ombudsmana z 25 listopada 1922 r.