Do połowy 1942 zakład nr 471 w Szumierlii (w Czuwaszji) zbudował 138 szybowców, a zakład nr 494 we wsi Kozłowka – 170 szybowców, łącznie 308. Produkcję następnie przerwano z powodu zaspokojenia potrzeb, w sytuacji braku odpowiedniej ilości samolotów do holowania i pilotów. Od 1944 produkcję G-11 wznowiono w Riazaniu. Podczas produkcji wprowadzano ulepszenia, jak powiększony luk ładunkowy na lewej burcie (szerokości 140 cm), przy rezygnacji z prawych drzwi. Od października 1944 budowano także szybowce z podwójnymi sterownicami i innymi ulepszeniami, nadające się do szkolenia pilotów, oznaczone G-11U. Szybowce G-11 produkowano aż do 1948. Brak jest danych odnośnie do całkowitej produkcji G-11, ocenia się ją w literaturze na około 500-600 szybowców.
W lecie 1942 zbudowano i przetestowano wersję motoszybowca oznaczoną początkowo jako G-11M, później G-30, wyposażoną w silnik M-11 na pylonie nad kadłubem.