są to często jednozdaniowe dedykacje, epitafia czy podpisy. Dłuższe inskrypcje mają charakter religijno-magiczny – do najważniejszych należy lunisolarny kalendarz z Coligny oraz tabliczki złorzeczące odnalezione w L’Hospitalet-du-Larzac i Chamalières. Ubogość materiału źródłowego nie pozwala na pełne zbadanie historii języka ani kompletną rekonstrukcję gramatyki, a tłumaczenie z niego opiera się w dużej mierze na wykorzystaniu językoznawczej metody porównawczej. Stosunkowo niewiele inskrypcji w tym i innych językach kontynentalnych utrudnia także badanie ich wzajemnych relacji, jak również stosunku do nadal używanych języków wyspiarskich i tym samym ustalenie drzewa językowego dla grupy celtyckiej.
Wyginięcie języka wiąże się z postępującą romanizacją populacji galijskojęzycznej.
Klasyfikacja i spokrewnione języki Wyspiarskie języki celtyckie postrzega się zazwyczaj jako jedną grupę językową, w której występują wspólne innowacje, chociaż dzieli się je na różne sposoby w zależności od przyjętych kryteriów. Do tych systemów klasyfikacyjnych trudno jest dopasować języki używane dawniej na kontynencie, dlatego określenie „kontynentalne” odnosi się przede wszystkim do ich geograficznej dystrybucji, a nie wspólnych dla nich cech.