Tor miał długość 28 265 m (17,5 mili), jego szerokość wynosiła od 8 do 9 metrów, a liczba zakrętów 174. Tor składał się z dwóch części: Südschleife („pętla południowa”) długości 7747 m oraz Nordschleife („pętla północna”) długości 22 810 m. Po jego ukończeniu odbywały się tam wyścigi ADAC Eifelrennen oraz Grand Prix Niemiec. Pod koniec lat 20. XX w. tor stracił nieco na znaczeniu. Po II wojnie światowej na tor powróciły najważniejsze imprezy: Grand Prix Niemiec (jako część mistrzostw świata Formuły 1). W 1953 r., wprowadzono wyścig 1000-km. W 1970 r. zastąpił go wyścig 24-godzinny.
W latach 60. tor stawał się coraz bardziej niebezpieczny ze względu na coraz większe prędkości osiągane przez samochody wyścigowe. Kierowcy postanowili zbojkotować wyścigi na torze Nürburgring, aby zostały wprowadzone zmiany konstrukcyjne. Podczas gdy tor był modyfikowany, GP Niemiec przeniesiono na tor Hockenheimring. Mimo przeprowadzonych zmian i wprowadzenia środków bezpieczeństwa, Nürburgring był wciąż zbyt niebezpieczny i długi na przeprowadzanie wyścigów Formuły 1. W 1975 r. Niki Lauda ustanowił rekord przejazdu po Nordschleife, pokonując dystans 22,835 km w czasie poniżej 7 minut (6:58,6). Także on odniósł tam najpoważniejszy wypadek w swojej karierze wyścigowej. W 1981 r.