w systemach klimatyzacyjnych. Z kolei 3-metyloamino-L-alanina (BMAA) jest wytwarzana przez sinice Nostoc żyjące symbiotycznie w korzeniach sagowców. Toksyny wyizolowano także z krasnorostów, w których plesze żyją sinice znane z ich wytwarzania. Toksyny sinicowe na skutek bioakumulacji mogą znajdować się w znacznych ilościach w ciałach zwierząt.
Z reguły toksyny sinicowe nie są uwalniane z żywych komórek i do wody wydostają się dopiero podczas ich rozpadu. Wyjątkiem jest cylindrospermopsyna. Uwalnianie toksyn podczas zakwitu jest jednym z kryteriów uznania go za szkodliwy zakwit.
Ślady toksyn sinicowych znajdowano w osadach sprzed kilku tysięcy lat, ale metody molekularne wskazują, że sinice były zdolne do ich wytwarzania już 2,1 mld lat wcześniej. Zatrucie australijskich owiec związane z uszkodzeniem wątroby przez wodę zawierającą Nodularia spumigena opisał George Francis w „Nature” w 1878 roku i jest to publikacja uważana za pierwszy udokumentowany opis działania toksyn sinicowych. Natomiast pierwszy opis zjawisk dziś interpretowanych jako powtarzalne zatrucia w czasie zakwitu sporządził Christopher Kirkby w liście do redakcji „Philosophical Transactions of the Royal Society” na przełomie lat 1671 i 1672.