po I wojnie światowej przebywał w Budapeszcie, gdzie miał studiować u Jenö Hubaya.
Berlin: orkiestry, radio i fonografia W latach 20. XX wieku przeniósł się do Berlina, gdzie – według Muziekschatten – został przyjęty do Musikhochschule jako uczeń Willy’ego Hessa, jednak miał zostać z niej usunięty, gdy przedkładał działalność estradową nad obowiązkowe zajęcia dodatkowe. Pod pseudonimem Paul Godwin od 1922 prowadził własne salonowe zespoły (w krótkim czasie kilka równoległych składów), występował w lokalach tanecznych i teatrach rewiowych oraz dla berlińskich rozgłośni radiowych. W 1925 podpisał kontrakt z Polydorem, a jego nagrania sprzedawały się masowo; Muziekschatten wskazuje sprzedaż „ponad 9 milionów płyt”. Badaczka Lloica Czackis, omawiając kontekst muzyki tango i fonografii, podaje, że w latach 1923–1933 Deutsche Grammophon sprzedała 9 milionów egzemplarzy ponad 2500 tytułów nagranych przez Godwina. Muziekschatten odnotowuje także jego udział w produkcjach filmowych UFA.