15 sierpnia 1945 mianowany został przez kardynała Augusta Hlonda, na mocy jego specjalnych uprawnień, administratorem apostolskim diecezji chełmińskiej i diecezji gdańskiej. 1 lipca 1946 przekazał władzę w diecezji chełmińskiej biskupowi Kazimierzowi Kowalskiemu. Przyczynił się do rozwoju polskiego życia religijnego w diecezji gdańskiej, z której 26 stycznia 1951 został usunięty przez władze państwowe. Następnie przebywał w Poznaniu.
30 maja 1957 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej skierowanym do pracy duszpasterskiej we Wrocławiu i biskupem tytularnym Vatarby. Święcenia biskupie przyjął 29 grudnia 1957 w bazylice jasnogórskiej w Częstochowie. Konsekrował go kardynał Stefan Wyszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, w asyście Antoniego Baraniaka, arcybiskupa metropolity poznańskiego, i Bolesława Kominka, delegata Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego we Wrocławiu. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In Christo” (W Chrystusie). 16 października 1967 został oficjalnie mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej.
Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego wrocławskiego (formalnie gnieźnieńskiego) Pawła Latuska (1962) i biskupa pomocniczego gdańskiego Kazimierza Kluza (1972).