Pozwalało to uchronić działa od zalewania podczas sztormu i dawało im lepsze kąty ostrzału, zwłaszcza w kierunku dziobu i rufy, lecz same wieże były jeszcze niedopracowane i awaryjne oraz ciasne, co zmniejszało szybkostrzelność. Pancerniki typu Połtawa były ponadto o 1-1,5 węzła wolniejsze od nowych okrętów, a ich kotły starego typu wymagały więcej czasu do wytworzenia pary. Działa głównego kalibru miały mniejszy kąt podniesienia i donośność od brytyjskich dział używanych przez japońskie okręty.
Opancerzenie Opancerzenie okrętów zapewniało średni stopień ochrony. Wszystkie trzy okręty przy takim samym układzie opancerzenia, różniły się jednak jego grubością i jakością, co było związane z pojawieniem się pod koniec XIX wieku nowych metod wytwarzania stali pancernej i częściowym zakupem dla okrętów stali pancernej za granicą. Opancerzenie burt stanowił niepełny główny pas pancerny na linii wodnej (długości 73,15 m i wysokości 2,29 m). Najgrubsza była jego środkowa część długości 46,2 m, chroniąca kotłownie i maszynownie, natomiast w kierunku dziobu i rufy pas był cieńszy. Jego grubość zmniejszała się ponadto dwukrotnie w dolnej części. Nad głównym pasem burtowym był górny pas grubości 127 mm.