Produkcję seryjną zakończono w 1945 roku i łącznie zbudowano 1268 samolotów tego typu wszystkich wersji.
Wersje Mk I – samolot łącznikowy, dwumiejscowy Mk IA – samolot treningowy do szkolenia radiooperatorów, budowany dla lotnictwa marynarki wojennej (Fleet Air Arm) Mk II – samolot treningowy do szkolenia nawigatorów Mk III – samolot łącznikowy, trzymiejscowy Mk IV – samolot treningowy, czteromiejscowy Mk V – wersja cywilna samolotu, przystosowana do przewozu czterech pasażerów
Służba w lotnictwie Samoloty Percival Proctor po rozpoczęciu produkcji seryjnej zostały skierowane do jednostek treningowych i szkół lotniczych RAF-u, gdzie szkolono na nich nawigatorów i radiooperatorów.
Po skierowaniu do Wielkiej Brytanii jednostek lotnictwa amerykańskiego otrzymały one do szkolenia także samoloty tego typu. Części samolotów Proctor używano także jako samolotów łącznikowych. W lotnictwie wojskowym samoloty te używane były do zakończenia II wojny światowej.
Po wycofaniu z lotnictwa wojskowego zostały one sprzedane dla lotnictwa cywilnego, gdzie używano ich do lat 60. XX wieku.
Opis konstrukcji Samolot Percival Proctor to jednosilnikowy, dolnopłat o konstrukcji mieszanej, głównie drewnianej, kabiny zakryte, podwozie stałe.
Kategoria:Brytyjskie samoloty wojskowe II wojny światowej Proctor Kategoria:Samoloty łącznikowe Kategoria:Brytyjskie samoloty szkolno-treningowe Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym