Ze względów kaligraficznych znaki grupowano w kwadraty lub prostokąty. Taki ich układ ma stwarzać zrównoważoną kompozycję i minimalizować możliwość pojawienia się w tekście niepotrzebnych pustych przestrzeni szpecących harmonię. To znacząco wpłynęło także na wzajemne wymiary i proporcje poszczególnych znaków. Determinowało sam zapis słowa, tzn. decydowało, czy dane słowo ma być przedstawione w danym miejscu w formie w pełnej czy skrótowej. Często spotyka się przestawienia kolejności znaków składających się na dane słowo, by uzyskać lepszy, bardziej równomierny ich rozkład wewnątrz inskrypcji. Ten proceder, zwany „transpozycją graficzną”, urósł niemal do rangi zasady kompozycyjnej pewnych grup znaków, zwłaszcza tam, gdzie tuż obok niedużego i krępego lub wąskiego i wysokiego znaku pojawia się hieroglif w kształcie ptaka. Przykładowe formy skrótowe hieroglifów Zapis skrótowy Zapis pełny Transliteracja Fonetyka polska Znaczenie zapisu Uwagi Plik:Rmt-czlowiek 1.png Plik:Rmt-czlowiek 2.png rmṯ rmcz człowiek Plik:Zycie-dobrobyt-zdrowie 01.png Plik:Zycie-dobrobyt-zdrowie 02.png ˁnḫ wḏ3 snb ench udże snb Niech żyje! W dostatku i w zdrowiu!