Tak więc pismo hieroglificzne było w użyciu przez prawie 3,5 tysiąca lat.
Fragment formuły ofiarnej sw-t:R4-di-Q1-D4-A40-nb-R11-R11-w-O49-nb-U23-b-N26:O49-D37:f-O3-F1:H1-V6-S27-n-D28-n-nb:t-pr:Z1-U7:D21-D21:X1-B1 tp di nswt Wsir nb Ddw nb 3bdw di.f prt hrw nkt k3w 3pdw s mnt nk3 n nb.t pr Mrrt Ofiara od króla dla Ozyrysa, pana Busiris i pana Abydos, obdarzono Go ofiarami z chleba i wina, rogacizny, drobiu, alabastru i tkanin, by ten [nakarmił] duszę Ka pani domu, Mereret.
Rodzaje hieroglifów i ich fonetyka Zależnie od kontekstu, pismo opiera się na 3 rodzajach hieroglifów: znakach fonetycznych (fonogramy), ideograficznych oraz determinatywach (określniki). Fonogramy powstały dzięki procesowi zapożyczeń fonetycznych. W tym procesie hieroglify używane były do zapisywania takich słów lub ich części, z którymi wprawdzie nie były związane znaczeniowo, ale dzieliły z nimi tę samą strukturę spółgłoskową. Fonogramy te tworzą trzy naturalne kategorie:
jednoliterowe – zestaw 26 znaków, gdzie każdy znak oznacza tylko jedną spółgłoskę; dwuliterowe – przestawiają pary spółgłosek, największa grupa fonemów; trzyliterowe – służą do zapisu grup trzech następujących po sobie spółgłosek, jest ich ok. 50.