Zespół odpierał te zarzuty, tłumacząc, że regularnie publikuje nową muzykę nie dla zysku, ale po to, by uniknąć „nudy związanej z trzyletnim koncertowaniem z tylko jednym albumem”.
Wkrótce po premierze minialbumu w Wielkiej Brytanii zespół ogłosił, że Andy Nicholson nie weźmie udziału w nadchodzącej trasie po Ameryce Północnej z powodu wycieńczenia „intensywnym okresem koncertowym”. Po powrocie do kraju Nicholson potwierdził, że odchodzi z Arctic Monkeys, by zająć się własnym projektem. Niedługo potem Nick O'Malley został oficjalnie ogłoszony stałym następcą Nicholsona. Pierwszym wydawnictwem Arctic Monkeys bez udziału Nicholsona był singiel „”, który ukazał się 14 sierpnia 2006 roku. Turner wspomniał, że był to jeden z ostatnich utworów, jakie napisał przed nagłym wzrostem popularności zespołu, i sugerował, że „bardzo mocno brzmi jak coś, co mogłoby znaleźć się na albumie”. Singiel dotarł do 4. miejsca w Wielkiej Brytanii, stając się tym samym pierwszym singlem grupy, który nie zdobył szczytu listy przebojów.
2007–2010: Favourite Worst Nightmare i Humbug Kolejny album ukazał się, 23 kwietnia 2007 roku pod tytułem Favourite Worst Nightmare, tydzień po premierze promującego go singla „Brianstorm”. Podobnie jak debiut, drugie album Arctic Monkeys błyskawicznie dotarł do 1.