Po obaleniu króla Ludwika Filipa Bonaparte przeniósł się do Francji i zajął się przejściowo polityką: był deputowanym Korsyki w parlamencie Ustawodawczym, a potem reprezentował departament Seine-et-Oise (dziś rozwiązany). W roku 1852 kuzyn Napoleon III mianował go senatorem i nadał całej gałęzi stryja Lucjana tytuł książąt Cesarstwa (bez prawa następstwa tronu). Ludwika Lucjana polityka jednak niewiele interesowała i wyjechał do Londynu, by się poświęcić pracy naukowej. W stolicy Anglii spędził resztę życia i zebrał gigantyczny księgozbiór dzieł wszelkiego rodzaju o językach świata. Prowadził w Londynie ożywione życie towarzyskie, bywał u królowej Wiktorii i premiera Gladstone, przyjaźnił się ze sławnymi uczonymi jak Ellis, fonolog i Murray, wydawca Oxford English Dictionary. W roku 1854 Uniwersytet w Oxford nadał mu tytuł honorowego doktora prawa cywilnego, a w roku 1883 otrzymał rentę z prywatnej szkatuły królowej za swą pracę o dialektach angielskich.